FORUM Łódzkich Mam

Nasz syn od kilku miesięcy namiętnie bije (klepie) nas, inne dzieci podczas zabawy lub inne osoby które znajdą się w zasięgu. Czasem podczas zabawy podchodzi do kogoś i uderzy (klepnie), zdarza się że uderzy głową. Kiedy się zdenerwuje, to też niekiedy wymierza klapsy. Takie sytuacje powtarzają się najczęściej gdy jest zmęczony lub zbyt pobudzony, gdy dużo się wokół dzieje, gdy są inne dzieci i np. chcą się pobawić jego zabawką. Nie mam pojęcia skąd mu się to wzięło, ponieważ nie stosujemy kar cielesnych. Powtarzamy mu do znudzenia że to boli, że nie wolno. Ale nie dociera. Czasem próbuje też klepnąć siostrę. Ostatnio powiedziałam mu że ja go uderzę w rękę żeby mu pokazać jak to boli. Jak powiedziałam tak zrobiłam, poskutkowało na dwa dni, po czym znowu zaczął poklepywać.
Jak radziłyście sobie z takim problemem? Jak Waszym zdaniem reagować? Wszelkie rady mile widziane.

Agresja u tak małego dziecka zdarza się dość często. Maluch nie potrafi jeszcze radzić sobie ze złością, frustracją, poczuciem krzywdy. Nie umie się jeszcze na tyle dobrze komunikować, by wyrazić swoje niezadowolenie, w związku z czym ucieka się do najprostszej metody. W przypadku, gdy maluch zachowuje się w ten sposób, pokaż mu jak należy radzić sobie ze złością, np. tupaniem, podskakiwaniem. Żadne długie pogadanki i negocjacje się tu nie przydadzą. Dziecko jest zbyt małe, "wyłączy się" po pierwszym zdaniu. Kiedy widzisz, że synek podnosi rękę, złap ją, przytrzymaj (delikatnie) i patrząc w oczy powiedz: Nie wolno bić, to boli. W żadnym wypadku nie odpowiadaj agresją na agresję. Jeśli choć raz uderzysz dziecko na zasadzie "zobacz jak to boli", to ono będzie zdezorientowane: mnie nie wolno, a mamie wolno.
Poza tym jeśli te zachowania powtarzają się podczas zabawy, np. bije, bo nie dostał zabawki, tłumacz zasady wspólnej zabawy, ucz czekania na swoją kolej.

AgaGrusiecka, jak wyobrażasz sobie taka sytuację? Dziecko mnie uderzy w złości i jak mam się zachować, co powiedzieć żeby pokazać mu jak ma inaczej radzic sobie z takimi uczuciami?

Mojemu dziecku w okresie "buntu dwulatka" też zdarzało się mnie uderzyć. Najważniejsze to nie stracić panowania nad sobą. Kiedy mój syn był zły, bo czegoś mu zabroniłam i mnie uderzył, to oczywiście spokojnym, ale stanowczym głosem powiedziałam mu, że nie wolno bić, bo to boli. I na ten moment tyle. Później, gdy on był spokojny, zaaranżowałam sytuację, w której ja się złościłam i tupałam nogą. Tłumaczyłam mu przy tym, że mama jest zła i musi tupać nogą, żeby złość sobie poszła. Następnym krokiem było wyłapanie momentu, w którym się złościł i przypominałam mu co ja robiłam, żeby złość sobie poszła. Zadziałało

AgaGrusiecka, dzięki! Spróbuję z Wojtkiem

AgaGrusiecka, ja postępuję dokładnie tak, jak piszesz. Nie tłumaczę dużo, bo dwulatek i tak nie zrozumie. Mówię krótko "Nie bij, to mnie boli". Tłumaczę mu też jego uczucia "Jesteś zły...","Zdenerwowałeś się ponieważ..." i powtarzam że nie wolno bić. Jestem świadoma że dwuletnie dziecko nie radzi sobie ze swoimi emocjami i odreagowuje w najprostszy dla siebie sposób. Ale zdarzają się też sytuacje, kiedy bawię się z synem a on w pewnym momencie wstaje i mnie uderza. Z czego to wynika?
Zastanawiam się też jak dziecko ma zrozumieć że uderzenie boli? Dlatego stwierdziłam że jak mnie uderzy to raz mu pokarzę, że jak ja go klepnę (z wyczuciem oczywiście) to zaboli- może zrozumie. Absolutnie nie jestem przekonana że to dobry sposób, tak jak wspomniałam nie uznaję kar cielesnych. Pomyślałam jednak że może to poskutkuje i rzeczywiście działało przez dwa dni- przypominałam mu że takie klepanie boli. Potem zapomniał o całej sytuacji, a ja na pewno już drugi raz uświadamiać go nie będę. Chyba pozostaje mi metoda zdartej płyty i czekanie aż z tego wyrośnie.
W każdym razie dziękuję za rady

AgaGrusiecka, dzięki za pomysł.
Dzisiaj mój Syn był tak zdziwiony, jak tak zrobiłam, że cała złość mu minęła
Potupał, poskakał i się uspokoił

Ja tak robiłam i robię, jak Szymon próbuje coś wymusić płaczem i tupaniem- też zaczynam tupać i to działa. Zobaczymy czy się uda z odreagowywaniem złości...
Dodam jeszcze że mój Syn jeszcze nie mówi i myślę że to w dużym stopniu powoduje u niego frustracje i przyczynia się do odreagowywania biciem. Próbuje nam nieraz coś powiedzieć a my nie zawsze wiemy o co chodzi, podobnie jest w relacjach z dziećmi zwłaszcza trochę starszymi- mówiącymi.

mamakasia, myślę, że to, iż Szymek nie mówi, przysparza mu powodów do frustracji. Pisałaś też, że czasem dostaje Wam się bez powodu, że Synek się bawi i nagle Was uderza. 2 latka to trudny wiek w życiu malucha. Przechodzi fazę buntu, kształtuje swoje "ja". Dziecko w tym wieku chce być samodzielne, zdobywać świat, ale wciąż nie chce oddalać się od mamy, gdyż jej obecność zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa. To może prowadzić do frustracji i w konsekwencji do wyładowania jej właśnie na mamie.
Ja bym nadal konsekwentnie upominała dziecko, że to boli, uczyła radzić sobie ze złością i czekała. Niedługo powinno minąć

Dziękuję, tak właśnie będziemy robili

U nas ostatnio bicie stało się problemem. Tłumaczymy,że to boli. Stosujemy ostrzeżenia i choć nie wiem czy to dobra metoda, jak za którymś razem znów uderzy kogoś to go sadzam na kilkanaście sekund na taki fotel i jak się uspokaja to idę i tłumacze, że nie wolno bić nikogo z żadnego powodu. Potem mówię że teraz trzeba ta osobę, która uderzył przeprosić. I on faktycznie idzie i przytula i całuje. Nie wiem czy dobrze robię....może jednak robimy błędy?

marciami według mnie bardzo dobrze. Ale Miki będzie Was teraz testował, więc prawdopodobnie jeszcze wiele razy powtórzysz ten schemat. W końcu zrozumie, nie martw się

No to mój K bije rekord w te klocki. Od zawsze lubił rzucać przedmiotami, które miał w ręce. Od jakiegoś czasu rzuca nimi, ale celując w nas. Niestety ale każde słowo, że to nie ładnie, nunu, czy bebeb jest dla niego abstrakcją i robi to dalej. Nie wiem co zrobić aby zrozumiał, że to nie jest fajne zachowanie. Jednak 14 miesięcy to słaby wiek aby zrozumieć o co nam chodzi.

marciami pisze:Nie wiem czy dobrze robię

Nasz wprawdzie jak dotąd nigdy nie bił, ale przy wszystkich awanturach i buntach robię podobnie - wyprowadzam do jego pokoju, tam ma zostać dopóki się nie uspokoi, wtedy któreś z nas do niego idzie, przytula, a jak się już naprzytulamy, to sadzamy go na kolanach i tlumaczymy dlaczego miał karę.

marciami, jeśli Ci się uda, to złap jego rękę zanim Cię uderzy i patrząc w oczy powiedz, że nie wolno, że to boli. Kiedy się nie uda i uderzy, rób tak jak do tej pory, bo robisz dobrze. Niestety większość dzieci przechodzi przez etap bicia rodziców, czy plucia na nich. To przechodzi z czasem, ale trzeba stanowczo i konsekwentnie reagować.

Dzięki za opinie, ciesze się, że nasza metoda jest ok. Przyznam, że karanie tak małego dziecka to wyzwanie, bo nie do końca wiem co on już rozumie i co do niego dotrze. Staramy się też wprowadzić naukę radzenia sobie ze złością i zobaczymy czy pomoże

Zgadzam się z dziewczynami. Musicie wytrzymać presję. Metoda bardzo dobra.

Nie wiem czy odpowiedni temat tutaj, ale co zrobić jak inne dziecko bije moje dziecko? Jak reagować? Jest mama dziecka. Mama mówi nie wolno bić itp. A dziecko i tak robi swoje. Ja też mówię że nie wolno bo córka młodsza ale to też nie dociera. Albo chce wyjąć córkę z wózka co bardziej na szarpanie wygląda. Albo kijem uderzyć. Ale to nie tylko moje dziecko a i mnie i jego mamę. Samo przywitanie wyglądało tak że dziecko potrząsa nogą moje dziecko... a później rączke bierze i też wymachuje.
Czy wszystkie dzieci mają taki "czas" ?

ola, jak dziecko bije kogoś, to powiedzieć "nie bij" można tylko raz. Po tym pierwszym ostrzeżeniu, jak nie pomoże, to ja bym już Stasia złapała za rękę i zabrała na pogadankę. A jak by to nie pomogło, to bym go w ogóle zabrała.
Jeśli czyjeś dziecko by uderzyło Stasia i nie było by reakcji na to, co rodzice mówią, albo rodzice by w ogóle beznadziejnie zareagowali, to bym go po prostu stamtąd zabrała. Już kilka razy mi się to zdarzyło. Nie pozwolę, żeby ktoś bił moje dziecko.

Mówiłam że nie wolno, na chwilę spokój odszedł i zaraz przybiega i cały chce wejść do wózka, gdzie leży w nim Hania. Przy tym bierze dłoń i w buzię celuje.
Albo człowiek zapomina, albo nie było takiej okazji, ale mam dwóch siostrzeńców i często z nimi spacerowałam, czy nawet były inne dzieci to nie przypominam sobie takiej podobnej sytuacji.
Akurat jest tak że znam mamę i ją lubię. Na początku nie reagowałam - no bo przecież jest tu obok matka i co ja będę się wtrącała w wychowywanie jej dziecka. No ale czym dalej tym było gorzej.
Hania nie wiedziała co się dzieje, a później już się cała rozdrażniła, bo nie wiem co jest grane.
Pytam też czy wszystkie dzieci taki mają w tym wieku, ale wydaje mi się że raczej nie. Bo wcześniej spotkałam też inne dziecko, tata mówi żeby przywitać się z dziewczynką. Dziecko podchodzi i na spokojnie dotyka (a i to i tamto dziecko są w bardzo zbliżonym wieku).

ola, znasz mamę i jesteście w dobrych relacjach, ale to nie ma nic do rzeczy. Ja zabrałabym swoje dziecko, żeby je chronić. A koleżanka powinna zrozumieć, że musi ostrzej zareagować. A gdyby zrobił Hani krzywdę?

Ja mam problem z Kacprem. Nagle podchodzi do Wiktora i wali go ręką w głowę, rękę czy nogę.
Na naszą reakcję, że nie wolno wali kolejny raz. Gdy go zabieram od W to ten w płacz i znowu leci do niego.

O ile uderza czymś np. zabawką narzędzie bicia zostaje zabrane i schowane. Tłumaczymy, że nie wolno bić i że stracił zabawkę bo uderzył. To co on robi idzie uderzyć ręką
No reki mu nie oderwę

Nie mam pojęcia skąd on to wziął. Wiktor nie bije, my nie bijemy. W żłobku podobno nie jest agresywny.

lmyszka pisze:Nie mam pojęcia skąd on to wziął. Wiktor nie bije, my nie bijemy. W żłobku podobno nie jest agresywny.

U nas to samo. Jednak ja jestem pewna, że to nauka wyniesiona ze żłobka od innych dzieci (Wojtek też się w ten sposób nauczył bić, szczypać).
U nas jest też inna sprawa, że Wojtek gdy go Łukasz bije często po prostu się śmieje i Łuki myśli, że to zabawa.

gohnia pisze:U nas jest też inna sprawa, że Wojtek gdy go Łukasz bije często po prostu się śmieje i Łuki myśli, że to zabawa.

A to już inna kwestia. U nas też tak jest dopóki Kacper nie uderzy za mocno lub w intymne miejsce. Wtedy jest płacz.