FORUM Łódzkich Mam

Charakter małego człowieka kształtuje się od dnia narodzin, chociaż są i tacy, którzy uważają, że znacznie wcześniej. Każde dziecko jest na swój sposób indywidualne, każde inaczej podchodzi do wielu sytuacji. Jedne maluchy posiadają zdolności przywódcze, innym ciężko odnaleźć się w środowisku. Są dzieci nieśmiałe, zakompleksione, pełne werwy, odważne, kłótliwe, zadziorne itd. itp. Im starsze, tym bardziej nieśmiałe, albo rozbrykane.

Czy zastanawiacie się jak to z nimi będzie w przyszłości? Jakimi będą kolegami w szkole, jakimi ludźmi w pracy, jak będą postrzegane przez swoje najbliższe otoczenie? Czy będą akceptowane przez środowisko, a może będą autsajderami? Wiadomo oczywiście, że jeszcze wiele czasu spędzą z Nami (rodzicami) i będziemy się starać jak najlepiej ukształtować ich światopogląd, pomóc, wskazać dobrą drogę, przestrzec przed złem, a przynajmniej spróbować to zrobić. Ale na pewno już możemy powiedzieć jakie cechy posiadają Nasze dzieci i jak my je widzimy za paręnaście lub parędziesiąt lat w dorosłym życiu.

Ja mam jeszcze malutkie dziecko, ale parząc na inne dzieci i na siebie samą jaka byłam jako dziecko i jaka jestem teraz, to stwierdzam, że rodzice są zupełnie nieświadomi swoich błędów i ich wpływu na całe życie dziecka i jak bardzo czasem ich nieświadomie wypowiadane słowa czy czyny kształtują życie dziecka. Mimo to, jako dorosły człowiek dokonywałam swoich wyborów czasem zupełnie zadziwiających rodzinę i w dużej mierze podczas studiów dopiero nabywałam cech przydatnych dorosłemu człowiekowi, który radzi sobie w życiu. Myślę, że cechy wrodzone to tylko jakieś 15% cech dorosłego człowieka, resztę uczy go życie. Zatem nic straconego, nie panikujmy, wychowujmy dzieci intuicyjnie, bo one mają jeszcze szansę ponaprawiać same nasze błędy