FORUM Łódzkich Mam

Jak narodziny potomka zmieniły waszego partnera? Czy to, jak się zachowuje i co czuje, odzwierciedla wasze oczekiwania i was satysfakcjonuje? Czy odnalazł się w nowej roli?

Ja jestem bardzo miło zaskoczona jeżeli chodzi o zachowanie mojego męża wobec dzieci. Jest bardzo troskliwy, opiekuńczy i chętnie z dzieciakami zostaje. Dodatkowo ma anielską cierpliwość, o wiele większą niż ja. Bawić się z maluchami również uwielbia.
A czy coś się w nim zmieniło? Wydaje mi się, że teraz najważniejsze są dla niego dzieci, ja jestem na drugim miejscu. No ale u mnie jest zupełnie tak samo.

Oj taaaak Mój mąż odnalazł się świetnie w roli taty.
Jak przytula Stasia, to wiem, że nasz synek jest w najbezpieczniejszych ramionach na ziemi. Mamy mogą być najukochańsze, ale te taty są takie silne
Nie spodziewałam się, że aż tak "wpadnie". Chociaż, co ciekawe, spodziewała się po nim tego Ju

Bo ja się znam na facetach Na ojca moich dzieci wybrałam najlepszego, jakiego poznałam ;P

Mojemu brakuje niekiedy cierpliwości i słyszę "weź coś z nim zrób":) i tak jak np. dziś powiedział "Miałem ochotę go udusić, przytulic i znowu udusić". U Nas ewidentnie Wojtek to synek mamusi, chociaż wiem, że Sławek kocha go strasznie mocno. No i od karania jest tatuś, bo ja nie mam serca ukarać mojego synka wymarzonego no ciężko mi to idzie. Chociaż to pewnie dlatego, że młody mnie zna i wie, że gdy chce mu dać karę to wystarczy że powie "tak bardzo Cie kocham i ja już mięknę". Z tatusiem jest inaczej, jest bardziej stanowczy.

Audiolka pisze:dziś powiedział "Miałem ochotę go udusić, przytulic i znowu udusić"

ta u nas ja zazwyczaj miewam takie myśli

Audiolka pisze:od karania jest tatuś

u nas odwrotnie, mój mąż rzadko kiedy ukarze małego, raczej ja jestem "tą złą"

Mój mąż:
-kocha małą ponad życie o czym mówi jej codziennie rano
-nie ma problemu, żeby z nią zostać nawet cały dzień bo robi przy niej wszystko od samego początku
-uwielbia się z nią bawić, wygłupiać, rozśmieszać a widzę, że mała czeka na to każdego wieczora

Niemniej jednak mąż szybko traci cierpliwość co mnie nie powinno dziwić. Ale mnie dziwi, że nie rozumie, że to tylko 2-latek i robi czasami zupełnie na odwrót niż mu się powie.

Mój czasem nadal tłumaczy młodemu, że ten powinien zasnąć, zamiast go uśpić, ale ostatnio odkrył, że Wit zasypia w nosidełku, więc panowie popylają po domu spięci nosidełkiem i tylko tata się wkurza, że syn go za brodę szarpie. Poza tym Wit ojca uwielbia, na jego widok dostaje po prostu głupawki, śmieje się dziko, macha łapkami i w ogóle tata jest strasznie ważny. No ale tata czasem traci cierpliwość, np. jak Wit wsadził obie stopy w pieluchę z wielkim klockiem, po czym usiłował się oprzeć stopami o tatę, a następnie wsadzić je sobie do gardła. No tata się wtedy naprawdę poirytował Ale radzą sobie. Coraz lepiej musze przyznać

Ponieważ mojego kochanego męża dzieci nie lubią, to byłam pełna obaw. Do tego dochodzi brak zdyscyplinowania, mój mąż ciągle by spał, leżał ogólnie nygus z niego. A dziecko szczególnie małe wymaga olbrzymiej uwagi, małej ilości snu i poświęceń.

Dlatego byłam w ciężkim szoku a jednocześnie bardzo dumna, że w drugiej dobie w domu wykąpał sam ( i tak zostało do dzisiaj) Gabrynia, zmieniał mu pieluszki, karmił, przytulał kiedy miał kolkę. Do dzisiaj tata jest najlepszy do wygłupiania się, cudowania, śmiania.
Bardzo dobrze spełnił się w swojej roli. Do teraz mu tak idzie

Sybel pisze:jak Wit wsadził obie stopy w pieluchę z wielkim klockiem, po czym usiłował się oprzeć stopami o tatę, a następnie wsadzić je sobie do gardła. No tata się wtedy naprawdę poirytował

nie dziwię się