FORUM Łódzkich Mam

Omg

Jak gdzieś tu kiedyś pisałam, zawsze chciałam trójkę, ale po Diance i Tadziu więcej było argumentów na nie (ciasnota, lęk o relacje w rodzinie przy większej różnicy wieku między dziećmi, stabilność w pracy, no i najważniejsze - czy wszystko pójdzie gładko). Powiem Wam, że jestem straszną szczęściarą. Ciąża i poród - dla mnie cudowny czas, czułam się absolutnie idealnie, poród marzenie, najfajniejszy z wszystkich. Lidka jest zdrową i śliczną dziewczynką, idealnie grzeczną, swym uśmiechem rozjaśnia nam każdy dzień. Zmotywowała nas do działań, które czekały na niewiadomokiedy - za oknem już prawie stoi nasz powiększony dom, mam nadzieję, że we wrześniu będzie wszystko gotowe. W pracy otrzymałam mnóstwo wsparcia, moje biurko na mnie czeka i tylko wciąż padają pytania - kiedy wracasz? Bo nam cię brakuje. Korzyść poboczna jest taka, że dzięki pracy zdalnej, a teraz urlopowi macierzyńskiemu - nie mieliśmy żadnych problemów z zapewnieniem opieki dzieciom podczas kwarantanny. Czuję się spełniona jak nigdy wcześniej

Kurczak-milo czytać takie wieści:)I po części na pewno jesteś szczęsciarą,ale na niektóre rzeczy na pewno mniej lub bardziej swiadomie mialaś wplyw,co dalej popchnelo całe "domino" zdarzen.Bo decyzje podejmujemy w kazdym.momencie z czym wiąze się dalszy scenariusz.I o to wlaśnie chodzi:)

Kurczak naprawdę miło czytać.Ciesze się razem z Tobą

Zgadzam się z dziewczynami. Jesteś chodzącą reklamą potrójnego macierzyństwa .

Dzięki, Dziewczyny za miłe słowa
Szkoda że mnie nie widzicie, jak Lidkę muszę nakarmić, Tadzio ryczy, bo starsza siostra mu wlała, Dianka ryczy, bo Tadzio jej coś zespuł, a Stary w pracy

Kurczak, oczami wyobraźni to widzę

Fijołkowa Mama, mój też była na nie

Cóż, odświeżę temat, ale trochę inaczej. Czy drugie dziecko gdy bliżej jest kobiecie do 40 niż 30 to spore wyzwanie? Większe ryzyko chorób? Mniej energii i zaangażowania w wychowanie, a może większy luz? Znacie mamy, które się na to zdecydowały?

Misiak moja koleżanka z pracy właśnie urodziła drugie dziecko, za dwa tyg kończy 41lat.Jest mega szczęśliwa;bardzo na to dziecko czekała, w sumie odkąd razem pracujemy tj 7lat to się starali i już zupełnie straciła nadzieję.Starszy syn ma 11lat.Cala ciążę zniosła super; przyplątała się jedynie cukrzyca ciążowa ale to niezależne od wieku uważam.
W klasie Kornelki też są rodzice którzy mają teraz lat 50 i 10latkw w domu.Oni są zgodni że dzięki temu że ja mają to mają chęć i radość do życia i więcej im się chce bo muszą dla tej Patrycji być aktywni.
Ja osobiście już bym się nie zdecydowała za nic w świecie ale nie że wzgl na wiek bo nie czuje się staro po prostu żadnych więcej dzieci

Misiak pisze:Mniej energii i zaangażowania w wychowanie, a może większy luz?

Z opowiadań wnioskuję, że takie późniejsze macierzyństwo jest bardziej zaangażowane i przemyślane. Człowiek też już mądrzejszy więc spokojniej podchodzi się do tematu, wie co naprawdę potrzebne i ważne, a co nie.

Znajoma mojej mamy urodziła pierwsze dziecko w wieku 41 lat. Po prostu tak się jej życie ułożyło. Chłopak zdrowy. Skończył już 12 lat.

agunia pisze:Ja osobiście już bym się nie zdecydowała za nic w świecie ale nie że wzgl na wiek bo nie czuje się staro po prostu żadnych więcej dzieci

Dokładnie tak jak ja Uwielbiam moją małą siostrzenicę, ale na krótko

Misiak, ja nie znam takich mam, ale szkoda by było, gdybyście wspólnie z S. nie mieli dziecka

Ja znam co najmniej kilka, miesiąc temu urodziła moja koleżanka w wieku 39, ciąża chciana, planowana. Moja szefowa urodziła trzecie dziecko w wieku 41, bardzo chcieli i długo się starali. Co ciekawe, gdy mala miała pół roku zaliczyli wpadkę i niedawno urodziła czwarte dziecko Moglabym tak jeszcze wymieniać. Sama urodziłam drugie, gdy mialam 37 lat, bo właśnie wtedy poczułam, że bardzo chcę mieć drugie dziecko. Wcześniej po trudnych początkach macierzyństwa obstawałam przy jednym dziecku. Ogromnie się cieszę, że mam drugie. Nie ma co się ogladac na innych, trzeba podążać za własnymi potrzebami i uczuciami. Tak uważam. P.S. Syna urodziłam tuż przed trzydziestką;)

Tak czytam i czytam i coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że nie jest jeszcze za późno na trzecie dziecko. I mąż też powoli zmienia front na "chyba tak"

Powiem tak, nigdy więcej małego dziecka
Zaczyna sie ten cudowny czas, że dzieci są samodzielne, mogą zostać same w domu. Nie jestem już uwiązana, nie wróciła bym już do pieluch. U mnie zdecydowanie z wiekiem nie przybywa cierpliwości, a wręcz odwrotnie

lmyszka, To zupełnie tak jak u nas Mimo ,że ja miałam dzieci wcześnie dla niektórych nawet bardzo to jednak jeszcze względnie młodego wieku bo dopiero 31 ,więc nie którzy dopiero się decydują na pierwsze dziecko to my już dziękujemy świadomie i jeszcze praca moja tam około 300 dzieci w różnym wieku od 2,5 do 6 skutecznie mnie odsuwa od takich myśli

Ja ostatnio przeszłam test. Trzy lata temu kuzynka urodziła dziecko i jak wzięłam je na ręce, takie maleństwo, to zaraz myślałam, że chciałabym jeszcze takie bobo. Miesiąc temu urodziło im się drugie i, ku mojemu zdziwieniu, nie miałam ani jednej myśli jak wcześniej. Raczej ulga, że pieluchy to już nie nasz problem Także fabryka już totalnie zamknięta, level completed

Jak ktoś chce i ma.sily to zdecydowanie warto.
Ja.juz.od.kilku lat jestem.na.nie-w sumie to z chwilą kiedy brat zaczal miec swoje dzieci
Ale dla.ciekawostki-od 2 dni sni mi sie ciaza.Nibu pod.koniec snu wiem ze to.nie ciaza ale w trakcie nie.